Conferentie 2011:
'UN, Bridge to the Future?'

Vormt de VN een brug naar de toekomst, naar vrede? Dat was de vraag die centraal stond op de 6e Conferentie Bridge to the Future op vrijdagmiddag 16 september jl.
De conferentie werd geopend door Hans Esmeijer, voormalig gedeputeerde van de Provincie Gelderland. Inleiders waren brigade-generaal BD Peer Everts, voormalig diplomaat en auteur Petra Stienen en hoogleraar en oud-minister Joris Voorhoeve. Jongeren van Hope XXL vertelden welke verwachtingen en ideeën nieuwe generaties hebben. De conferentie vond plaats in het Huis der Provincie te Arnhem.

Bekijk hier de video-compilaties (van Serif Kurtdaylar) en hier de foto's van de conferentie (van Karlijn Philipsen).

Nieuwe machtsverhoudingen vergen andere Veiligheidsraad

Voor Joris Voorhoeve, oud-minister, oud-staatsraad en voormalig directeur van het instituut Clingendael, is een versterking van internationale organisaties als de VN en de EU cruciaal voor een vreedzame beslechting van conflicten. Evenals Everts wees hij er tijdens de conferentie op dat de samenstelling van de Veiligheidsraad al lang niet meer overeenkomt met de machtsverhoudingen in de wereld. ‘De vijf permanente leden zijn de grote mogendheden van 1945. Zou de Veiligheidsraad opnieuw worden samengesteld, dan zou ook India nu een vaste zetel krijgen, evenals Brazilië en Zuid-Afrika. Daarentegen zou er waarschijnlijk nog maar één zetel voor de Europese Unie zijn.’ Het gezag van de VN hangt verder in belangrijke mate af van de secretaris-generaal. ‘Dag Hammerskjöld en Kofi Annan waren voorbeelden van sterke persoonlijkheden die allebei hun stempel op de organisatie wisten te drukken.

Harde werkelijkheid

Brigade-generaal bd Peer Everts was 37 jaar militair en nam deel aan VN-missies in Libanon en Bosnië. Dat, zo zei hij in zijn inleiding, drukt een stempel op hoe je naar de wereld kijkt. ‘Besluiten dat er nooit meer een oorlog mag komen, is een ding, de harde werkelijkheid een ander. Daarin spelen ook andere belangen een rol.’ Kijk je er met een militaire blik, dan moet je, aldus Everts, concluderen dat de VN erg bureaucratisch is en weinig slagvaardig. Het gezag van de VN dreigt ook te worden ondergraven door rechtsongelijkheid. ‘Waarom worden de opstandelingen in Libië wel en die in Syrië niet gesteund?’ Niet in de laatste plaats dienen vredesmissies van de VN te zijn gebaseerd op een duidelijk mandaat. Waar het toe kan leiden als dat ontbreekt, weten we sinds Srebrenica allemaal.

Strategisch optimist

Arabiste Petra Stienen verliet twee jaar geleden de diplomatieke dienst en ziet diplomaten als meer dan alleen bruggenbouwers, ook als interpreter (vertolker). Petra Stienen schreef al in 2008 het boek Dromen van een Arabische Lente. Zij vraagt daarmee aandacht voor de moedige inwoners van Arabische dictaturen die van binnenuit verandering willen brengen in een gespannen politieke situatie. Zij kan zich, zo zei ze, de kritiek op de dubbele standaard van de VN inzake Libië en Syrië goed voorstellen. Het doet pijn om te zien hoe in Syrië een land kapot wordt gemaakt door een dictator die wij daar al die jaren hebben laten zitten. Gelet op de gebeurtenissen in het Midden-Oosten is Petra Stienen per saldo optimistisch. Nooit meer oorlog is misschien te hoog gegrepen, maar, zoals de jongeren op het Tahrir-plein in Cairo haar voorhielden, ‘wij hebben niet de luxe om pessimistisch te zijn’.

Redelijkheid basis voor Hope XXL

Frits Bloemberg, directeur van het Debatbureau, opende na de pauze de discussie met een introductie van Hope XXL. Tien jongeren uit De Liemers (ten oosten van Arnhem) schreven in 2008 een document met 100 stellingen. Het is een visie van de jongere generatie op de toekomst van onze samenleving. Hope XXL vraagt iedereen op basis van redelijkheid – los van politieke of religieuze agenda’s – mee te denken over hoe invulling van kan worden gegeven aan duurzaamheid, vrede en een rechtvaardige economie. Het begrip redelijkheid – geplaatst tegenover het recht van de sterkste – keerde terug in de discussie tussen de initiatiefnemers en de inleiders. Wie definieert wat redelijk is? Daar denken ze in China heel anders over dan in Europa, meende Everts. Op politiek niveau is dat misschien zo, maar de verschillen worden kleiner als je bij de bevolking te rade gaat, stelden de jongeren. ‘Als je aan een Chinees vraagt wat zijn verlangens voor de toekomst zijn, blijken zij vaak hetzelfde te willen als wij.’

Meer uitgebreide samenvatting inleidingen ..

Met andere woorden

Tijdens de Conferentie zong Louise Korthals de door haar zelf geschreven liederen Het hiernamaals is gesloten en Troost me niet, alsmede Ik laat me niet leiden van Mylou Frencken. Louise Korthals won in april dit jaar de Wim Sonneveldprijs voor aanstormend kleinkunsttalent. Ze werd begeleid door Tom Jönsthövel, piano en Sander Kalmeijer, bas.

Nathans kinderen

De culturele activiteit in het kader van Bridge to the Future werd dit jaar verzorgd door Jeugdtheater-gezelschap Kwatta uit Nijmegen. Kwatta bracht Nathans kinderen, een prachtige bewerking van het theaterstuk Nathan der Weise dat Gotthold Epraim Lessing ruim 230 jaar geleden schreef en dat nog steeds niet aan actualiteit heeft ingeboet. Nathans kinderen wordt door Kwatta als theatrale lezing gespeeld. In mei en juni 2012 zal de voorstelling voor middelbare scholen gespeeld worden in de theatertrailer van Kwatta. Meer ..